Malinowa dolina 1/30

Teatr był stary.

Z desek schodził lakier, a scena była porysowana, białe kreski przecinały ją jak błyski miecza.

Kurz połyskiwał w słońcu opadając na kurtyny.

Pachniał fabryczną starością.

Schowałam się za kulisami otulana przez czerń.

Wyszłam ze sceny i udałam się przed siebie.

Na swojej drodze napotkałam panel.

Wcisnęłam guzik i scena zabłysła wszystkimi kolorami.

Na kurtynie odbijała się tęcza.

Nagle na scene weszła pewna kobieta.

Miała może z trzydzieści lat.

Na ramieniu trzymała torbe wypełnioną księgami.

Studiowała uważnie jedną.

Ubrana była w zwiewną, białą sukienkę.

-Dzień dobry-powiedziałam.

Nic.

-Dzień dobry!

Kobieta podniosła wzrok z pod książki.

-Dzień dobry.

-Co pani tutaj robi?-zapytałam nieśmiało.

-Jestem geografką, przyszłam tu,żeby obejrzeć Malinową dolinę, ale trafiłam tu-ciągneła-urok tego miejsca jakoś mnie przyciągnął.

Popatrzyła na światła.

-Zaraz...według mapy to właśnie tutaj jest malinowa dolina-powiedziała-ta mapa musi być starsza od tego teatru!

Nagle zza kurtyny wparował jakiś mężczyzna.