Mały człowiek

połamane buty, oczy zwiędłe

marazm jesieni, ulicy zamęt

stygnie to ciało

czasu zabraknie

szybciej i szybciej

w płucach tlen krąży

nikogo nie ma

śmiech gdzieś tam w dole

przerwa

spokój, nikt nie idzie

czekać tylko jak znów

krew w mózg napłynie

wtedy

wtedy wstanę