Mały okruch prawdy

Z mgieł brzasku o poranku,

z rosy, co lśni,

z tej pajęczyny, co tajemnicą

w porannym słońcu się skrzy,

idziesz przed siebie

w mleczny, podświetlony świt,

by ujrzeć źdźbło małej prawdy.

Nie jest to wielka kiść,

lecz mały okruch

na nieboskłonie Twym.

I gdy uśmiech w duecie

rozjaśnia Ci twarz,

nie myślisz już,

po co tu jesteś.

Po prostu idziesz.