mamo
nauczyłam się stawiać
małe kroki
bo przecież
musimy iść równo
kiedy dźwigam twoje lęki
podtrzymując ramię
chodź pokażę ci
jak krążą gołębie
siwe skrzydła
jak wskazówki zegara
odliczają minuty spaceru
wieczorem
kolorowe neony
namalują obraz
obejmując się ramionami
zobaczysz ulicę
i jej szare plecy zaułków
nie zdołam
pokazać morza
i fal kryjących głowy
w błękit
wybacz

Komentarze (4)
Witam.Małymi krokami można wiele osiągnąć ( znam to z autopsji).
Witaj😊choroba ho wielkie ograniczenie, choć chciałoby się dać jak najwięcej…
Piękny wiersz , Pięc gwiazdek zostawiam .Pozdrawiam.
Dziękuję😊
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania