Manowce

Według Edwarda Stachury manowce są cudne. Sam o tym napisał w co najmniej jednym swym wierszu – piosence. Dotychczas było to twierdzenie co najmniej dla mnie dziwne. Manowce to przecież zwodząca, błędna trasa, która prowadzi na bezdroża, czyli: donikąd, czyli: na pewno nie do celu. Czyli: gdzie?

Otóż nie wiadomo gdzie i właśnie to teraz stało się tak bardzo dla mnie fascynujące.

Manowce więc także mogą być cudne i wspaniałe. Wszystko to jednak zależy od punktu widzenia, a ten, jak wiadomo zależy od punktu siedzenia. Skoro więc już siedzę jak należy, to i widzieć jak należy mogę i patrzę. Skoro więc patrzę, to widzę, A jeśli widzę, to piszę.

Widzę więc siebie siedzącego pośrodku niczego. Dokładnie w samym jego centrum. Centrum niczego. Otoczony jestem przez piękne i cudne Manowce właśnie.

Manowce bowiem, to rajskie owoce. To jedyne rajskie owoce, które można spotkać tutaj na Ziemi. Są więc swoistym ewenementem. Można określić je jako niezwykłe zjawisko, istny cud, który stał się tu. Rajskie owoce, i jak sama nazwa wskazuje spotykane są tylko w rajskich ogrodach, sadach i parkach niedostępnych dla zwykłych zjadaczy chleba, takich jak My. Ale nie Manowce. Manowce są dla wszystkich.

Są niewielkich rozmiarów. Wyglądają niepozornie i marnie więc na pierwszy rzut oka mogą wydać się jakąś dziką odmianą tych rajskich. Taką bardziej nierodowodową i na pewno nie rajską.

Ich smak jest niezwykle intensywny. To pomieszanie wszystkich możliwych smaków, które może rozpoznać nasze podniebienie. Wszystkie smaki zmieszane ze sobą w idealnych proporcjach. Nie można było stworzyć lepszej receptury.

Siedzę więc sobie lub niedbale leżę na plecach wpatrzony w niebo po którym gonią białe kłębki chmur. Zajadam Manowce. To jest moje jedyne pożywienie. Ono daje mi wszystko, co jest potrzebne do życia. Niczego więcej więc nie potrzebuję. Mam tutaj wszystko. I myślę, że jestem spełniony, a tym samym szczęśliwy. Szczęśliwy w swoim bezruchu, nic nie robieniu, które na szczęście nie jest bezowocnym tylko przemijaniem.

A może jest? Jest, tylko nie zdaję sobie z tego sprawy zwiedziony na manowce i tutaj pozostawiony.

Ale cokolwiek by nie mówić i nie myśleć, to jest wspaniale!

Sted! Miałeś rację!

Manowce są naprawdę cudne! Chcę tutaj zostać na zawsze. Chcę tu być i nieważne, co się będzie działo dookoła.