Marabutiel
Rodzice kupili Michałowi mieszkanie na zakończenie studiów. Jasne, na ostatnim piętrze, z balkonem tak dużym, że można było urządzać na nim przyjęcia.
Michał postawił tam jedno krzesło.
Miał dwadzieścia cztery lata, dyplom ekonomisty i pracę w firmie ojca, gdzie przygotowano już dla niego gabinet. Kiedy mówił, że wolałby najpierw popracować ze wszystkimi, ojciec uznał to za przejaw rozsądku.
— Poznasz przedsiębiorstwo od podstaw. Dobra decyzja.
Nie przyszło mu do głowy, że syn po prostu bał się siedzieć sam za tak wielkim biurkiem.
Michał mówił cicho, przepraszał ludzi, którzy potrącali go na ulicy, i długo pamiętał zdania wypowiedziane przez innych mimochodem. Potrafił przez pół wieczoru zastanawiać się, czy kasjerka była na niego zła, czy tylko zmęczona.
Pisał wiersze.
Najczęściej w telefonie, czasem na odwrocie wydruków z pracy. Zdarzało mu się zapisać trzy wersy i przez tydzień nie znaleźć czwartego. Niektóre rymy przychodziły zbyt łatwo. Inne słowa ustawiał tak długo, aż przestawały brzmieć jak jego własne.
Wiedział, że jeszcze niewiele umie. Chciał się nauczyć.
Przez kilka miesięcy nikomu niczego nie pokazał. Potem, podczas niedzielnego obiadu, położył obok talerza matki złożoną kartkę.
— Co to?
— Taki wiersz.
— Twój?
Skinął głową.
Matka uśmiechnęła się, ale właśnie zadzwonił telefon. Przesunęła kartkę, żeby nie zachlapać jej sosem, i wyszła do drugiego pokoju.
Ojciec włożył okulary.
— Piszesz? To dobrze. Człowiek powinien mieć jakieś hobby.
Przeczytał pierwsze dwa wersy. Potem zapytał, czy Michał sprawdził już zestawienie kosztów transportu.
Wychodząc, Michał zabrał kartkę spod koszyka z pieczywem.
Kolega ze studiów przeczytał inny wiersz do końca.
— Stary, ty tak serio? — zapytał. — „Dotyk nieobecności”? To trzeba sobie dziewczynę znaleźć.
Roześmiał się i oddał telefon.
Michał też się uśmiechnął. Uznał, że tak będzie najłatwiej.
Napisał jeszcze do dawnej polonistki. Odpowiedziała po dziewięciu dniach.
„Dużo emocji, ale warsztat wymaga pracy. Proszę więcej czytać”.
Podziękował. Przez chwilę chciał zapytać, co konkretnie powinien poprawić, lecz zobaczył pod wiadomością dopisek: „Wysłano z telefonu”, i pomyślał, że zapewne przeszkadza.
Na Opowi trafił przypadkiem.
Najpierw tylko czytał. Zaskoczyło go, że pod wierszami rozmawiano o wszystkim: o samotności, przecinkach, kotach, Bogu i zupie pomidorowej. Ludzie zwracali się do siebie po imieniu. Żartowali. Ktoś napisał komuś: „Dobrze, że jesteś”.
Michał wrócił do tego komentarza następnego dnia.
Założył konto pod nazwą Niedopisany.
Pierwszy wiersz opublikował wieczorem. Drugi następnego ranka, zanim zdążył się rozmyślić.
W pracy sprawdzał telefon pod biurkiem.
Pierwsza odezwała się Gramofonka.
„Ile można pisać o duszy i ciszy? Wszystko już było. Nadmuchane, sztuczne, do kosza”.
Pilot znalazł błąd składniowy.
Michał przeczytał wskazany fragment. Rzeczywiście, coś w nim nie pasowało.
„Dziękuję. Spróbuję poprawić” — odpisał.
„Najpierw spróbuj zrozumieć, co napisałeś”.
Pod drugim wierszem Gramofonka wkleiła trzy śmiejące się buźki.
Przez następne pół godziny Michał obserwował, jak rozmowa rośnie. Jego tekst szybko przestał być najważniejszy. Pojawiły się uwagi o współczesnej poezji, poziomie portalu i ludziach, którym wydaje się, że wystarczy podzielić zdanie na wersy.
Użytkownik o nicku Przechodzień napisał:
„Chłopak jest nowy. Można mu wskazać błędy bez tego przedstawienia”.
Pilot odpowiedział niemal od razu.
„To portal literacki. Traktujemy pisanie poważnie”.
„Poważnie można też potraktować człowieka”.
Gramofonka zapytała, czy mają teraz każdego głaskać po głowie.
Michał zaczął pisać wyjaśnienie. Że wie, ile musi się nauczyć. Że nie oczekiwał pochwał. Że właściwie chciał tylko zapytać…
Usunął wiadomość.
Potem napisał: „Przepraszam”.
Tego również nie wysłał.
Wieczorem zamknął stronę.
Nie wrócił.
W następnych tygodniach coraz trudniej było mu wstawać.
Zaległe naczynia przenosił ze zlewu na blat, żeby nalać wody do czajnika. Nie odbierał od kolegi, który chciał wyciągnąć go na mecz. Matce mówił, że jest przeziębiony. W firmie pomylił dwa załączniki, a potem przez godzinę siedział nad otwartą pocztą, nie umiejąc napisać krótkiego sprostowania.
Komentarze z portalu wracały w najmniej odpowiednich chwilach. Przy goleniu. W windzie. W sklepie, kiedy sprzedawczyni pytała, czy potrzebuje torby.
Nie były początkiem wszystkiego. Trafiły jednak w miejsce, które od dawna bolało i o którym nikomu nie powiedział.
Pewnego wieczoru otworzył folder z wierszami.
Przeczytał kilka tytułów i odłożył telefon ekranem do dołu.
Za oknem padał drobny deszcz.
Wyszedł bez parasola, z kapturem naciągniętym na czoło. Szedł w stronę torów z zamiarem, którego nie potrafił już odsunąć. Po drodze minął piekarnię, przystanek i kobietę mocującą się z zepsutą parasolką.
Nie podniósł głowy.
Chodnik przy starym budynku był równy. Michał chodził tędy wiele razy.
Tym razem leżał na nim kamień.
But zaczepił o jego krawędź. Michał stracił równowagę i poleciał w stronę ściany.
Później pamiętał z tego tylko metaliczny dźwięk.
I coś jeszcze: dziwne wrażenie, że rynna, którą powinien był minąć, znalazła się odrobinę bliżej.
Obudził się z opatrunkiem na głowie.
Przez chwilę próbował zrozumieć, dlaczego sufit jest taki obcy.
— Proszę jeszcze nie wstawać.
Przy łóżku stała młoda pielęgniarka. Na identyfikatorze miała napisane: Ludmiła.
— Gdzie ja…
— W szpitalu. Przewrócił się pan. Ktoś pana znalazł i wezwał karetkę.
Dotknął opatrunku.
— Bardzo źle?
— Wystarczająco, żeby nas pan odwiedził. Resztę wyjaśni lekarz.
Poprawiła przewód przy jego ramieniu.
— Boli?
— Trochę.
— „Trochę” to ile?
Zastanowił się.
— Nie chciałem robić kłopotu.
Spojrzała na niego uważniej.
— Od tego tu jesteśmy.
Nie wiedział, co odpowiedzieć.
Ludmiła pracowała na oddziale od kilku miesięcy. Czasem wracała sprawdzić coś, co bardziej doświadczona koleżanka robiła jednym spojrzeniem. Przed wejściem do sali zwykle chowała kosmyk włosów za ucho. Po godzinie znów opadał jej na policzek.
Michał zaczął czekać na ten gest.
Podobało jej się, że dziękował salowej i pamiętał imię starszego pacjenta spod okna. Kiedy tamten nie mógł dosięgnąć kubka, Michał podniósł się, choć sam jeszcze chodził niepewnie.
— Bohaterstwo proszę chwilowo ograniczyć do naciskania dzwonka — powiedziała.
Usiadł posłusznie.
— Tak jest.
Roześmiała się.
Pierwszy raz od wielu tygodni poczuł, że nie śmieje się z niego.
Którejś nocy nie mógł spać.
Dostał już pozwolenie na krótkie spacery, więc wyszedł na korytarz. Przy dyżurce paliła się mała lampka. Ludmiła siedziała przed laptopem.
Rozpoznał układ strony, zanim przeczytał nazwę.
Opowi.
Zatrzymał się.
Na ekranie widniał profil Lumii.
Chciał odejść, ale podniosła wzrok.
— Wszystko dobrze?
— Tak. Przepraszam. Ja tylko… pani pisze?
Spojrzała na laptop.
— Czasem. A pan czyta?
— Próbowałem pisać.
Obróciła krzesło.
— Dlaczego „próbowałem”?
Wzruszył ramionami.
— Nie bardzo wychodziło.
— Ma pan coś przy sobie?
Telefon ciążył mu w kieszeni.
— Mam.
Nie ponagliła go. Zamknęła stronę i czekała.
Podał jej wiersz dopiero po chwili.
Czytała powoli. Kiedy doszła do końca, wróciła do początku.
Michał poczuł znajomy ucisk w żołądku.
— Ten obraz z kurtką zostawioną na krześle jest dobry — powiedziała. — Widzę to mieszkanie.
— A reszta?
— Tutaj trochę dopowiadasz coś, co już pokazałeś. — Wskazała wers. — I ten rym chyba Cię zmusił do dziwnego zdania. Tak byś to powiedział?
— Nie.
— To spróbuj po swojemu.
Przysunęła mu telefon, ale jeszcze go nie puściła.
— Za to końcówki bym nie ruszała.
— Naprawdę?
— Naprawdę.
Usiadł na krześle pod ścianą.
Po raz pierwszy ktoś mówił z nim o wierszu, a on nie musiał udawać, że nie zależy mu na odpowiedzi.
Przeczytała drugi.
Przy trzecim zapytała o nick.
— Niedopisany.
Poznała go. Widział to po jej twarzy.
— Czytałam tamte komentarze — powiedziała.
Spuścił wzrok.
— Może mieli rację.
— W kilku uwagach o tekście mogli mieć. To nie usprawiedliwia reszty.
Długo milczał.
Potem powiedział jej, dokąd szedł tamtego wieczoru.
Ludmiła odłożyła telefon.
Nie zapewniała, że teraz wszystko będzie dobrze. Przysiadła obok i została z nim, a później pomogła mu powiedzieć o tym lekarzowi.
Rano rozmawiał z psychiatrą. Następnego dnia z rodzicami.
Ta rozmowa była trudniejsza od wszystkich poprzednich.
Ojciec kilka razy zaczynał zdanie i go nie kończył. Matka trzymała w dłoniach chusteczkę, ale nie płakała. Słuchała.
Tym razem żadne z nich nie odebrało telefonu.
Po wyjściu ze szpitala Michał nadal miał gorsze dni.
Chodził na umówione wizyty. Uczył się mówić, kiedy potrzebował towarzystwa, a kiedy ciszy. Zdarzało mu się odwołać spotkanie z Ludmiłą, bo nie miał siły wyjść z domu. Wtedy rozmawiali przez telefon albo umawiali się na inny dzień.
Pierwszą kawę wypili dwa tygodnie po wypisie.
— Mogę mówić Lumi? — zapytał.
— Możesz. Tylko nie przy mojej oddziałowej. Jeszcze zacznie.
Pisała na serwetkach. On w telefonie. Oboje twierdzili, że ten drugi sposób jest niewygodny.
Czytali sobie wiersze. Nie wszystkie jej się podobały. On też czasem kręcił głową.
— Tutaj przesadziłaś.
— Gdzie?
Pokazywał.
Spierała się z nim, a on powoli odkrywał, że można się nie zgadzać i nadal chcieć zostać przy jednym stoliku.
Na portal jeszcze nie wrócił.
Wiersze jednak pisał.
Pierwszy pocałunek zdarzył się przy bramie jej kamienicy.
Odprowadził ją po spacerze. Deszcz przestał padać i z daszku nad wejściem kapała woda. Ludmiła szukała kluczy, choć Michał miał wrażenie, że od dawna trzyma je w dłoni.
— Dziwne — powiedział.
— Co?
Dotknął niewielkiej blizny przy skroni.
— Gdybym się wtedy nie przewrócił, pewnie nigdy byśmy się nie poznali.
Spojrzała na jego rękę, potem na twarz.
— Wolałabym poznać Cię bez tego opatrunku.
— Ja chyba też.
— Ale skoro już jesteś…
Przysunęła się.
Pocałował ją ostrożnie, jakby jeszcze mogła zmienić zdanie. Wsunęła dłoń pod jego ramię i przyciągnęła go bliżej.
Kiedy odsunęli się od siebie, nadal trzymała go za kurtkę.
— No — powiedziała.
— Co „no”?
— Wiersze masz dobre.
Zaczął się śmiać.
— Ale?
— Pocałunki jeszcze lepsze.
Na porannej odprawie młodszy anioł Marabutiel stał w ostatnim szeregu i próbował złożyć skrzydło tak, żeby nie było widać wgniecenia.
— Marabutiel, wystąp — powiedział archanioł Gabriel.
Kilka aureoli obróciło się jednocześnie.
Marabutiel wyszedł przed szereg.
Gabriel otworzył teczkę.
— Interwencja przy starym budynku. Młody człowiek w kryzysie. Kamień, rynna, utrata przytomności.
— Zgadza się.
— Mieliśmy zapobiec nieszczęściu.
— Zapobiegłem.
Gabriel spojrzał ponad teczką.
— Założyli mu szwy.
— Wiem.
— Rynnę wyrwałeś z dwóch uchwytów.
— Jeden był już luźny.
W szeregu ktoś zakaszlał podejrzanie podobnie do śmiechu.
Gabriel przewrócił kartkę.
— W dodatku nie zgłosiłeś zapotrzebowania na kamień.
— Nie było czasu. Wziąłem z rabaty.
— Z prywatnej.
— Odłożyłem.
Archanioł zamknął teczkę.
Marabutiel przyjrzał się własnym stopom.
— Mogłem zrobić to delikatniej — przyznał. — Ale był już blisko. Nie słuchał, nie rozglądał się… Nic mi innego nie przyszło do głowy.
Przez chwilę panowała cisza.
Gabriel sięgnął do kieszeni.
— Szef przekazał podziękowanie.
Marabutiel podniósł wzrok.
— Naprawdę?
— Za uratowanie człowieka. Uwagi dotyczące rynny pozostają w dokumentacji.
Wręczył mu małą, złotą odznakę i podpisany formularz.
— Trzy dni wolnego.
Skrzydła Marabutiela rozprostowały się tak gwałtownie, że anioł w pierwszym szeregu musiał poprawić aureolę.
— Całe trzy?
— Całe. Spróbuj przez ten czas niczego nie przesuwać.
Marabutiel zasalutował i ruszył w stronę wyjścia.
Już układał sobie plan. Chmura nad morzem, ciepły wiatr, żadnych zgłoszeń. Może nawet drzemka.
Przy drzwiach dogonił go anioł dyżurny.
— Marabutielu…
Zatrzymał się.
— Nie.
— Jeszcze nic nie powiedziałem.
— Właśnie dlatego mówię zawczasu.
Dyżurny podał mu kartkę.
Marabutiel przeczytał pierwsze zdanie. Potem drugie.
— Znowu poeta?
Tamten skinął głową.
— Portal literacki?
Kolejne skinienie.
Marabutiel zerknął na formularz urlopowy, westchnął i schował go pod odznakę.
— Święty spokój — mruknął. — Tyle o nim mówią, a nawet tutaj człowiek nie uświadczy.
— Anioł — poprawił dyżurny.
— Tym bardziej.
Ruszył po kamień.
Komentarze (1)
a wiesz ,masz rację. Nigdy nie wiadomo, kto z jaką wrażliwością i w jakim momencie swojego życia, siedzi za klawiaturą przed ekranem iiii z jaką mocą odbierze krytykę za takową czy hejt iiii byłabym ostrożna,,w zabawie słowem,, ...Bo nigdy nie wiadomo ...Dobrego Dnia ☀️
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania