Marionetki

Witam w lalkowym przedstawieniu, gdzie marionetkami są moje myśli i wspomnienia

Są one prowadzone na sznurku i raz się uśmiechają, a raz płaczą

Są one prowadzone na sznurku i raz mówią, a raz milczą

I nie przychodzi mi do głowy, ile to jeszcze będzie trwało

I nie wiem nawet czy to będzie czarne czy różowe

I chcę widzieć wszystko normalnie, i chcę słyszeć wszystko normalnie

Chcę by pomidory były czerwone, a pomarańcze pomarańczowe

I chciałbym by moje życie było wesołe jak sportowca, który zdobędzie złoty medal olimpijski

I chcę by moje życie było szczęśliwe jak laureata, który otrzymał Nagrodę Nobla

I Choć wiem, że to niestety smutna utopia, bo każdy też ma smutek w życiu

To jednak chcę mieć więcej pięknych górskich Krzyształów i jasno zielonych jadeitów

Niech te chwile słabości szybko przemijają i niech po nich zostanie tylko uśmiech i radość

Lecz na razie niech moja twórczość wypełnia mi ten smutek