Marność istnienia - Nie musi się marnować

Chłód bzyczących świetlówek był jedną z dwóch pewnych rzeczy w tym miejscu. Drugą była śmierć. Względna sterylność i metalowe szafy potęgowały wrażenie nieżycia i bezruchu.

- Zapraszam, zapraszam... - uśmiechnięty pracownik domu pogrzebowego właśnie przyjmował następnego "klienta".

- Niezbyt ciepło dzisiaj, nie uważa pan? - zagaił znów mężczyzna. Zwłoki milczały.

Pracownik rozpoczął rutynowe czynności, wesoło przy tym pogwizdując.

- To panu niepotrzebne, po co ma się marnować...? Tutaj jeszcze jedna pętelka... Wiążemy... I gotowe! - zadowolony mężczyzna odłożył nić chirurgiczną, by ubrać "klienta" w garnitur.

- I proszę jak ładnie, nawet troszkę brzuszka panu odjęło... - pracownik przyjacielsko poklepał ciało i wyłączył światło w zakładzie.

Jeszcze zanim dotarł do drzwi mieszkania, jego nogi przywitał głodny kot.

- Czas na kolację, przyjacielu - poklepał zwierzę po łebku. - Dzisiaj wątróbka z cebulką! Przecież nie może się zmarnować...

Pupil z cichym pomrukiem zlizał krew z pańskich palców.