Martwa natura

Wzburzona pościel jak obłoki.

Tyliki łóżka tylko stałą,

a na obrzeżu porzucona

pończocha - samonośka - biała.

Na prześcieradle gra półcieni,

w wezgłowiu stroszy się poduszka;

dwa kapcie zabałaganiają

dywan dotknięty słońca smużką.

Czerwona szpilka - elegancka -

obcasem w górę na komodzie.

Na dalszym planie, w tafli lustra

odbity pasek, niczym złodziej

wije się, wstydzi przyłapany

na peniuarze jakiejś damy.

Widz pierwszy okiem rzuca w pościel,

jakby chciał zedrzeć prześcieradło.

Starsza kobieta krzyczy: - Nie patrz!

taki bałagan nie jest ładny!

Esteta zmierzył w lot proporcje

obcasa i pończochy, kapci…

dysonans bieli i czerwieni,

jako tandetnie taniej gracji.

Samotny człowiek się zadumał

i powiódł wzrokiem po obrazie,

jakby chciał dostrzec akt kobiety

w martwej naturze. W każdym razie

zdradzę, że dzieło nie istnieje -

słowami wyobraźnię zwodzę.

Dla widza blejtram i oleje.

Co sam zmaluje? W to nie wchodzę.