Maskarada światów
Przyszła długa zimowa noc
zasiała chwasty potęg swych
na kształt przyszłych rajów ziem
jakże nikną umysły i wizaże snów
nim słońce wzniesie się upadną
spróchniałe owoce i ulotni się czas
bogowie nie sądzą, świat na wagę
i płacze cichną w tunelach czeluści
kto da wiarę - kto da proch na twarz
nikogo nie ma - co kocha wierzy i marzy
Odchodzi krótki wiosenny dzień
co zabiera zboża uległych ci
na część przeszłych piekła ziem
jakże barwią myśli i kreski prawd
nim księżyc spadnie ulotni się
odnowione owoce i zatrzyma się czas
ludzie sądzą, ojczyzna na zbędność
i śmieją wrzeszczą w tunelach niebios
kto nie wierzy - kto nie da prochu w twarz
tam jest - bo kocha wierzy i marzy
Komentarze (11)
Oczywiście 5 :)
Dzięki :)
A my jesteśmy aktorami tej maskarady. Jedni grają dobrze, inni źle. Pozdrawiam******
Dziękuję :*
Bycie aktorem jest trudne ;) daję 5 za ten utwór i pozdrawiam
Dokładnie. Dzięki. :*
Boże, szkoda że tak nie po "mojemu" pisane, bardzo tetralne, za wysokie koturny. Chciałam, żeby mi się spodobało. Przepraszam.
Świtny tytuł, podoba mi się świat na wagę, ale reszty ocenić nie mogę.
Miało być "świetny" tytuł.
motomrówka i to jest chyba jedyna rzecz, która mnie też się podoba. Dzięki xD
Tyle fajnych tekstów jest tutaj, a jak czasami zajrzę do jakiegoś podręcznika to, aż się płakać chce. Może takiej literatury nie powinno się porównywać tak samo jak rozmawiać o gustach, jednak "anonimowi" autorzy mają lepszy przekaz niż "wielkie" nazwiska. Pozdrawiam!
Hah, do wielkich nazwisk nigdy nie należałam i od tego powinnam zacząć. Ten tekst powyżej jest okropny, ale niech sobie tu będzie.
I właśnie taki komentarz mnie zadawala, dzięki. ;D
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania