MATKA, UMIERANIE I OBCY PASAŻER NOSTROMO

matka umarła

tak po prostu

przestała oddychać

od tej chwili w nocy

potwierdziła bezpowrotnie

swoją nieobecność

brakiem słów i gestów

wypełniła zamkniętą przestrzeń

do tego momentu

nawet jej enigmatyczny

język mimowolnej morfinistki

dodawał otuchy i pomagał

łagodzić atmosferę pokoju

który od tak dawna

stał się jej jedynym

i zamkniętym światem

końca kokonem

nazajutrz pozostałem sam

w tym samym miejscu

który winien być azylem

miejscem wytchnienia

stał się jednak odtąd

dusznym sześcianem

przepełnionym intruza

nachalną obecnością

w gąszczu podejrzeń

i pytań bez odpowiedzi

dorosłej nowomowy...

...to mój ojciec

jak obcy pasażer Nostromo

i to nie był żaden koniec

ale nie kończącego się

błądzenia trudny początek