Meluzyna

O! W kąpieli obejrzana!

Łuski spadły z oczu niedowierzającemu -

łuski jak z twego ogona.

Wiarołomny! Nie dotrzymałeś obietnicy!

Woda bulgocze urazą, pieni się rozczarowaniem

jak Twój Meluzyno gniew.

Czy warto było(?) - własnej natury się wyzbyć

dla mężczyzny? Choćby i ukochanego?

Czy warto, dwa razy w tą samą rzekę błędów wchodzić?

Jako Goplana, Świtezianka, - motyw powielać?

I to dlaczego?

Dla miłości idealnej?!

Oh, Pani Jeziora!

Przecież miałaś swe podwodne królestwo

ze zdobycznymi Atlantydy!

Syreny śpiewały wśród twych komnat

Mogłabyś przecież bawić się, pośród snu nocy letniej

U Olchowego władcy gościćP

Pląsać z jego córkami - stóp przy tym nie raniąc

Driadę odwiedzić, by zobaczyć

jak w dziupli drzewa się urządziła.

A Ty co?

Wyszłaś z wody Meluzyno - niczym Afrodyta.

Oto na własnej skórze przyszło Ci się przekonać, iż

Ludzie to meduzy!

Tak, tak - ja wiem - cicha woda brzegi rwie...

Ale nurtu swych decyzji odmienić nie sposób.