Mena Andrealphus Naasa

Andrealphus

(Równanie, które oddycha,

architektura próżni).

Paw o piórach

z matowego szkła,

każde oko na ogonie

to osobna współrzędna.

Nie patrzy na ciebie -

mierzy odległość

między twoim lękiem a nieskończonością.

Ptasie ciało

to tylko interfejs,

za którym pulsuje

czysta stereometria.

Prawda nie ma ciała,

ma tylko kąty i wektory.

U twoich stóp

przestrzeń się zagina,

trzy wymiary to

zbyt ciasne więzienie.

Bryły platońskie

dryfują w czarnym świetle.

Matematyka =

zaklęcie / struktura / błąd pomiaru.

Liczba jako jedyny stały fundament.

Mierz

(zanim granice się rozmyją).

Przekształcaj

(jakby ciało było tylko funkcją).

Licz

albo udawaj, że liczysz -

dla wszechświata

wynik jest już znany.

Paw krzyczy.

Krąg jest złotym podziałem.

Geometria działa,

bo chaos okazał się obliczalny.