Mężczyzna w deszczu

Jestem cichy jak ściana –

pęknięta, ale wciąż stojąca.

Patrzę w deszcz, jakby to była rozmowa,

na którą czekałem całe życie.

Woda uderza o dach

jak kroki matki, której nigdy nie zrozumiałem.

Jej ręce były chłodne,

zawsze pachniały mydłem i milczeniem.

Mój ojciec nie zostawiał śladów,

tylko niedopalone papierosy

i listy, których nie odważyłem się otworzyć.

Jestem cichy jak ściana,

ale moje myśli wrzeszczą.

Deszcz nie słucha.

Tylko spływa po mojej skórze

jak obietnica, której nigdy nie spełniłem.