mgliście

przed brzaskiem spadła na miasto

meduza mgły

zanim świat przetarł oczy

pierwszy słoneczny promień

wbił gorący osikowy kołek

w jej wilgotne serce

młody to i głupi

zaspany jesiennie do tego

chytrością meduzią wiedziona

nie posiadając owego

chełbotliwie ląduje

co świt