miasto białych snów

jest takie miasto

co nie zna

mroku ni dnia

moim marzeniem

jest kiedyś

obudzić się tam

bielą otula noc

nie zna ciemności

w marzeniach

stoję sama

na Pałacowym

Moście

złote kopuły

lśnią światłem

bez końca

nawet kamienie

noszą

twarze słońca

brama pałacu

otwarta

w śnie słyszę

szelest spódnic

ciche kroki

za murem

cień damy

przemyka –

i znika

to miasto carów

biedaków

poetów i filozofów

dusz niespokojnych

co nocą

wędrują w mroku

w cieniu Twierdzy

Pietropawłowskiej

na schodach Ermitażu

klęczą żebracy

w milczeniu

wznosząc

puste spojrzenia

ku historii ścianom