Miasto Dłużników

Toną w przekonaniu o słusznych poglądach

Otępieni zakłamaną wizją sukcesu

Chcą zmienić wszystko,

lecz nie kosztem wysiłku

Urządzają polowania na okazję

Co ma życie odmienić

Jakby czary były prawdą

A blak frajdej szansą większego kalibru

Z domniemanym potencjałem uszczęśliwienia

Smutne twarze na chwilę łapią uśmiech i promyczek nadziei

Oddadzą zaraz to, na co pracowali

A nawet dukaty, których jeszcze nie zdobyli

Kto was tego nauczył?

Szukania pocieszenia w rzeczach

Próby ucieczki od pustki zapełniając sklepowy koszyk

Cierpicie egzystencję oddaną na kredyt

Sprzedaną zanim się wydarzyła

Tu nie chodzi o pieniądze

Ale przyszłość, której nie znasz

Kupczysz czasem bez obietnicy dotrwania

Na koniec sypią się narzekania

Ktoś ich uwięził..