Miasto (refleksja)

Kto wie, czym ono tak naprawdę jest? Kiedyś postanowiłem przejść wszystkimi jego ulicami i zakamarkami, dotknąć każdego domu, zapamiętać każdą twarz… Chciałem zamienić chociaż kilka słów ze wszystkimi jego mieszkańcami

Mijały kolejne lata, a ja zauważałem, że nie znam ani jednego mieszkańca, przeszedłem tyloma ulicami, a zakamarki i podwórka były niedostępne, strzeżone przez grube mury i stalowe bramy...

Miasto z moich wspomnień…

Ponad dachami domów czarne niebo, a w jego wnętrzu, jak kości na cmentarzysku, bieleją nieskazitelne obłoki…

Białe obłoki nocne płyną sobie tylko znanymi drogami, ale ludzie nie podążają za nimi wzrokiem, lecz w milczeniu wycofują się do swoich domów...

Tam jest trochę ciepła, łagodnego światła

tysiące okien, drzwi, plątanina balkonów...

To chyba nasze domy?

Nasze domy... kryjówki bezpieczne, w ich wnętrzach odpychamy jak najdalej od siebie grozę świata...

Mroczne okna, masywne drzwi, szkielety balkonów... tak wyglądają śmiertelne pułapki naszej samotności

W tych wnętrzach umieramy

cmentarze wpatrzone w cmentarze

Dalej nie ma już nic----------------

------------------------------------------------------------------------------------------