miasto z filcu

w ciągłym deszczu zamarzam

oddech

bardziej głęboki niż ciepły

w nadziei że rozgrzeje

wciągam powietrze

ten maj

zamiast bzem

pachnie brudnymi kałużami

układają się jak kwiaty

mokre psy zanurzają w nich

swoje leniwe ogony

machają odmierzając ziewające

minuty

szklane miasto

nie przyjmie już więcej łez

nasiąknęło jak gąbka

między kroplami przemyka

sfilcowany od wiatru

człowiek