Mickiewicz w różnych porach

Idziemy brukowaną ulicą, to znaczy: On prawie biegnie na tych swoich długich kulasach, ja podbiegam za nim. Sielska wieś, dróżka od poczty do sołtysa, to i bruk jest. Gdzieniegdzie kamienia płaskiego czy na dobrą sprawę jakiegokolwiek brak, tamże żwir, żużel i tłuczeń wysypany.

— Nie ciepło ci w tym czarnym? — pytam, jak go w końcu doganiam, a ten jak nie biegnie, to stoi i skrobie na papierku, papierek na deseczce.

— Ts. — Ucisza mnie jak chłopca unosząc rysik.

Milczymy, on stoi, ja stoję. On już kulasami przebiera i szuka po kieszeniach kapoty czegoś, w biegu prawie przekonany, że da radę iść i jeść.

— Adam — mówię — Adam, człowieku, zatrzymaj się na moment.

I ten bydlak przewrotny zatrzymuje się, chyba tylko po to, żebym dobiegł i znowu zaczyna, jego mać, chodziarz.

A tu we wsi już go znają, czapki z głów ściągają, wielki chłop z dziwnym akcentem, pisarz. Stare baby krzywo na nas patrzą, o czym nie omieszkuje mi wspomnieć.

— Widziałeś te dwie matrony? Widziałeś, Armstrong? Krzywo patrzyły. — Wskazał dyskretnie dwie baby w fartuchach z odwróconymi podkowami zamiast ust.

Zaczerpnąłem powietrza, pewien, że mi zaraz powie, że przeze mnie.

— Przez ciebie. Ts.

I obraża się. Bo ludzie we wsi wiedzą, kto on, a lud polski, co by nie mówić, prosty i zabobonny, więc i zdarzy się ludziom przeżegnać na widok pana Adama i mój. Obrażony kopie kamienie, rwie trawę i dłubie w nosie. Pstryka kuleczkami.

— Adam, panie Adamie, no, ty nie bądź taki zatwardziały, elastyczny bądź — mu mówię, a Mickiewicz swoje:

— Nie jestem Słowacki.

I klops. Jak nie było wiadomo, dlaczego się naburmuszył, to już jasne jak złoty polski jesienny poranek.

Ale i dobra rzecz z tego wyszła, bo jedna taka rozwódka się do niego łasi, ja mówię: Adam, zapisuj! Ty weź, korzystaj z życia, Telimenę napisz. Oprzyj o tę damulkę, ten włos opisz, cycka potrzymaj... (daj jej chociaż zmarszczyć!)

No i dał. Poszli za sklep, na schadzkę za gołębnik, Adam cały nastroszony, on, wielki poeta i skacowana, napalona rozwódka. Mówię mu: Adaś, ty tylko musisz wyluzować. Musisz, bo z kijem w dupie powstaje literatura niemiecka, mówię, pruska. Nie polska, Adaś, wroga, niemiecka. Gezundhajt.

Mickiewicz nie musi wiedzieć, że jak on obrabiał mamuśkę, to jam z jej nastoletnią córą figlował, o, nie. Nie musi wiedzieć, że blady, szorstki od piwa i fajek jęzor matki w porównaniu ze zwinnym i młodym języczkiem, ba, czerwoniutkim córeczki, to jak idź i nie wracaj. Jak on się naburmuszał, puknąłem panią dziwną za sklepem, a teraz pukam młode pokolenie. Jak on woli roztkliwiać się nad hrabią Horeszko, ja mam czas do przeżycia. Mickiewicz już sobie rozpisał Zosię według opowieści kogoś tam, tego dziada, co z nim chlaliśmy pośród świerzopu, czy gryki jaśnie białej.

— Jaśnie biała gryka, Mickiewicz — mówię, żeby go podkurwić.

— "Jak śnieg", ty łachmanie, ludzka pijawko, gnój ci przerzucać i w nim tarzać, wieprzu.

— Brzmi "jaśnie". "Gryka jaśnie biała".

A potem rzuca we mnie kamieniami. Wieszcz.

I potem pamiętna kolacja, Telimena czy jak jej tam, niebiedna rozwódka z pomalowanym okiem i z dekoltem okazującym możny, ciężki cyc, naprzeciw niej Mickiewicz, wieszcz, dłubiący widelcem w pieczeni, przerzucając wzrok to na mnie (tyś moich spojrzeń niegodzien, Armstrong, pomnij me słowa; niegodzien), to na cycki wdówki (boing boing) to na oczy wdówki (obiecujące ziemskie rozkosze na pięterku czy choćby na stojaka w kuchni), to na córcię wdówki (jak wyżej) i znowu na mnie.

Córcia wdówki zaś najwyraźniej to samo jabłko, co i matka jabłoń, gdyż jedno w głowie. Po tym obiedzie wieszcz wyrżnął mi kuksańca, gdy wkładaliśmy płaszcze, odeskortowani na dół przez panie w krótkich spódniczkach. Gdy zapowiedzieliśmy rychły powrót po odświeżeniu wieszczej głowy, zamknęły się za nami drzwi. Nie przeszliśmy jeszcze prędkim krokiem za winkiel, gdy Adam już okładał mnie rękami.

— Świnia! — powiada, rozsierdzony. — To mnie tu mamuśkę podsuwasz, a sam z tym... Dzieckiem? Wieprz!

— Zaraz dzieckiem, na pewno siedemnaście lat ma skończone — bez namysłu palnąłem.

— To mnie każesz bajgla w starej kawie moczyć, a sam do świeżej wkładasz? Oż, ty...! — I dalej mnie okłada. Narodowy wieszcz, zazdrośnik. Dorosły człowiek. Wieszcz.

Umówiliśmy się, że jak wrócimy, to się zamienimy. Udobruchany Mickiewicz przestał mną potrząsać i poszliśmy z powrotem do pań. Wesoła wdówka zabawiała mnie figurami do jogi w przerwach między pozycjami (bym nie skończył za prędko!) a w pokoju obok Mickiewicz szczytował i przeżywał moralne dylematy.

Legliśmy potem na trawie na łące i Adam opowiadał.

— Mam pomysł, przyjacielu, napiszę dzieło, i ciebie tam, cholero, umieszczę. — Uniósł się na łokciu i kazał odpalić sobie skręta. — Ale najpierw, huncwocie, przyznaj, żeś mi specjalnie tę córkę... — Wskazał ruchem głowy dom wdówki w oddali. — Naraił, żebym obrzydził sobie małolaty do końca życia. Przyznaj!

Zupełnie nie wiedziałem, o co mu chodzi. Wycelował we mnie palcem i dźgnął mnie nim, wcale niesłabo.

— Tyś wiedział, że ona goli włosy z waginy, i wiedziałżeś, że jam umiłował miękkie tam dywany. Ale żeś mnie tak zmanipulował...

— Taa, tyś się tak nacierpiał, słyszałem przez ścianę.

Mickiewicz się żachnął, opadł na plecy i zaczął recytować te swoje dyrdymały o Horeszkach i Gerwazych, którymi mnie na siłę uszczęśliwiał.

— Słuchasz, Armstrong, ludzka głupoto?

— Mhm.

— Nie zastanawiałeś się nigdy nad paradoksem trzymania cycków? Nie przerywaj mi. Jak stoisz i panna poleruje ustami twój posążek, niewygodnie jest garbić się i łapać za cycka, nie uważasz? Nie odzywaj się. A zaś jak stoisz za nią i naciera na ciebie, trudno złapać cokolwiek innego. Nie? Teraz mów.

— Trzymałeś córkę, czy matkę za cycki?

Wieszcz nie lubi takich pytań, dowolna sugestia, że mógłby tak się zachowywać, nieprzystojnie, gdzie on, wieszcz!, miałby przełamać (oficjalnie) zaklęty krąg rodzinny i przemieszczać posąg między salonami matki i córki...

Mickiewicz już z powrotem naburmuszony, zachmurzony, zły. On teraz (pora spania i wracania na kwatery, sam nalegał) będzie chodził, zdzierał podeszwy trzewików na żużlu, bruku i tłuczniu, on teraz musi iść, on teraz się natchnął do opisów nocy, i będzie szedł przez pola, nocą, a ja, jak debil, za nim.

A potem, gdy ranek rozświtał się na dobre, usiadł pod jakimś płotem, gdzie sięgnął do kieszeni, dał mi monetę i kazał wzywać dorożkę, bo jemu pilno do wychodka. W końcu walnął w pole, bo gdzie ja mu dorożkę znajdę?

A potem napisał "Dziady", i stało się jasne, gdzie mnie umieścił (w samym tytule). To menda wredna!