Między oddechem a echem

Jezioro ciężko oddycha

szmaragdem głębi,

unosi troskliwie

drobinki kamieni.

Tafla wody

rozbłyskiem tnie powietrze,

rozciąga kolory

na złocistym piasku.

Kołysany konar

uwalnia korę —

omszałą,

dryfującą w mroku.

Między oddechem wody

a ruchem światła

istnieje przestrzeń,

która nie przywołuje.

Uwolnione w przestrzeni słowo

poruszyło uśpione ucho psa,

otwarło przymrużone oko kota,

zastygło w milczącym ornamencie

drewnianej szafy.

Moja samotność

przywołała echo twojej obecności.

Słowa

niosą troskę,

osiadają cicho

przy brzegu jeziora.

Głębia — konieczność.

Brzeg w świetle

milczy.

ponownie tekst rozwijany był w dialogu z AI jako narzędziem pracy nad słowem