Między oddechem a słowem

Ona

Przyszedłeś jak wiosna,

choć był jeszcze luty

Świat nagle otworzył oczy,

a ja — niema jak posąg —

czekałam.

Twoje spojrzenie

paliło jak ogień.

Serce uczyło się biegu,

oddech gubił rytm.

Stałam w świetle

pewna,

że miłość ma głos.

Ty miałeś ciszę.

On

Byłaś jak świt —

nie można go dotknąć

bez oślepienia.

Wszystkie moje słowa,

dotąd zuchwałe i pewne,

odlatywały się jak ptaki spłoszone nagłym

ruchem.

Jedno słowo

krążyło pod skórą

jak gwiazda szukająca nieba

-

jednak byłem tchórzem.

Ona

Więc miłość przeszła obok,

ledwie muskając ramiona.

Odeszła tam,

gdzie się jej nie bałeś,

a ja zostałam

z tęsknotą.

Dziś mam ogród codzienności,

światło w oknach,

ciepło w dłoniach.

A jednak czasem w snach,

gdy Cię spotykam,

gwiazdy wirują tak szybko

—

jak wtedy.

On

Czas nie cofa oddechu.

I słów, które dojrzewają w ciszy zbyt długo.

Gdy wreszcie nauczą się unosić

nie ma już nieba,

w które mogły lecieć.

Razem

Minęliśmy się

między oddechem,

a słowem.