"Między światłem a mrokiem"

Czasem siedzę w ciszy,

która krzyczy głośniej niż słowa.

Myśli- jak ptaki o zranionych skrzydłach-

uderzają o wnętrze czaszki.

Nie jestem światłem.

Nie jestem też mrokiem.

Jestem tym miejscem między-

gdzie echo się gubi,

a spojrzenie szuka sensu w pustych odbiciach.

Oddycham nie dlatego, że chcę,

ale dlatego, że muszę,

Jakby tlen był obowiązkiem a nie darem.

Ludzie mówią, że czas leczy.

Ale nie każda rana chce blizny.

Niektóre wolą krwawić po cichu w środku nocy.