Między wspomnieniem a nadzieją

W pośpiechu życia zapomniała żyć.

„Zwolnij” – mówi serce jej.

Czemu go nie słuchała?

Dalej biegła, szukając.

Już od dawna żyła tylko złudzeniem, wspomnieniem.

Każdego dnia biegła coraz szybciej w nadziei na to, że dogoni szczęście.

Szczęście, które utraciła,

szczęście, które jej zabrano.