Miejsce nasycone eterem

Ewa siedzi na krześle,

nie wstaje, mimo że pośladki bolą,

kłębiące myśli zwijają i rozwijają starte nici

rośnie napięcie, więc Ewa udaje, że jest bryzą

morską, nawet uśmiecha się do postaci odbitej

w lustrze windy, przypomina kogoś

kogo zna-strach za każdym razem

opatula ją swoim czarnym płaszczem

wtedy chce pogadać, ale nikt nic nie mówi,

ani postać , ani obce ludzkie dusze, które

czekają pod szklanymi drzwiami

przywodzą na myśl ptaki uwięzione w klatce,

kiedyś odlecą i znajdą miejsce w którym

nikt nie zrobi im krzywdy

tymczasem, tutaj jest taka cisza,

hipotetyczna cisza i ludziska gapiący się

na nieobcą kobietę której twarz pokryła jesień

— kolor pogania kolor

nie lubię jesieni nigdy tego nie ukrywałam,

teraz wiem dlaczego-za szklanymi drzwiami

jest zawsze plucha taka obca, taka nie moja

a przyciąga do siebie i rozkłada ruletkę, każe zagrać

ja albo ty

tymczasem wracam do domu i znów zerkam

w lustro widzę monstrum - dzisiaj do mnie nie przemówi