Miejsce z cyklu : myśli rozsypane...

Gdy odziedziczyłam Boga po prababci,

nie wiedziałam, że śpi w jednej z drewnianych skrzyń.

Zaplątał się między białymi krukami

a setkami wspomnień w starych albumach.

On mnie nie zawołał, ja Go nie szukałam.

Wszelakie modlitwy składałam w szufladzie,

by poukładane równo intencjami

czekały cierpliwie na odwieczne „potem”.

Świadomość, że tam są, zasypałam kurzem.

Może mimowolnie, ale tak skutecznie

że udawało mi się chwilami zapomnieć.

Czasami bolały, gdy smutek powracał.

Przez pękniętą szybę patrzyłam na staw,

Gdzieś pomiędzy oknem, a bezduszną ciszą

tkwił dziecięcy światy więzionej wyobraźni.

Dziś nie potrafiłam już wrócić do niego.

Woda wgryzła się w brzeg miękkimi dziąsłami.

Zmarszczki na tafli pogłębiały starość

wierzby, przygarbionej pod brzemieniem szeptów.

Ulubione miejsce babcinego Boga.