MIGAWKI Z KENII – STARY ANGLIK

Wypisałem się na chwilę z Europy. Wziąłem wolne. Nieracjonalnie wyskoczyłem z kołowrotka. Zniknął niedookreślony filtr żalu za człowieczeństwem utraconym. Przestało mi pachnieć wypartym strachem starannie pokrapianym alkoholem*. Pojawiła się biologiczna energia kontynentu Afryki.

Informacja o skandalu otwarcia igrzysk olimpijskich w Paryżu z udziałem osób transpłciowych dodarła do mnie z kilkudniowym opóźnieniem. Pochyliłem się nad nią jak nad ulotką za wycieraczką samochodu po deszczu. Nie bardzo wiedziałem co z nią począć.

Jest niedziela i przed kościołem St. John Bosco w Nairobi stoi stary Anglik. Owinięty w pogniecioną kurtkę i szalik dygocze z zimna mimo 18 stopni Celsjusza. Jego organizm jest już w pełni afrykański. Na moje niezbyt przemyślane pytanie jak długo mieszka w Kenii udziela odpowiedzi myląc się zapewne o jakieś 20 lat. Industrialne pytanie o pomiar wprawiło go w zakłopotanie. Tu czas raczej pęcznieje bulwami niż kroczy miarowo sekundami.

*https://news.un.org/en/story/2024/07/1152516#:~:text=It%20seems%20that%20Europeans%20don%E2%80%99t%20want%20to%20give,year%20-%20making%20them%20the%20world%E2%80%99s%20biggest%20drinkers.