Migotka

cichnie lato, przemienia wszystko

w opustoszałą wolność, w niej śpiew ptaków

i szum wiatru odbija się od drzew,

ścieżki prowadzą od końca do początku świata

lśni ostatnim tchnieniem w różnych odcieniach

zieleni, pejzaż, pejzażyk aż prosi, by odwrócić

od niego wzrok gdy z gniazd wypadają leśne duszki

jeden po drugim, spadają niczym komety

w sierpniową noc wyją wilki, psy szczekają

bo stary las milknie

a tak ładnie pachniał poranną rosą

i sosną, została wdeptana w ziemię,

albowiem wycinają las

echo uderza w pień, przylepia się doń

czort i pożera, nuci pieśń o leśnej

zagładzie - nasączona jest ostatnim oddechem