MILCZĄCY ZAPOMNIENIEM. (mroczne opowiadanie mystery)

MILCZĄCY ZAPOMNIENIEM

(mroczne opowiadanie mystery)

Uważa się, iż wiedzenie spokoju życia, jest czymś... "zupełnie normalnym". Co jednak, kiedy własną zwyczajnością: nie jest ono takim, jak sobie wyobrażasz?..

PROLOG

Przedwieczorny półmrok, zdawał się smużliwością wstęg cieni, spowijać chłodem podmuchów jesiennego wiatru, nie tylko tkwione rzeźbieniem w kilkuwiekowości słojennie sęczastej faktury ram: emanujące blaskiem naftowego zapału lamp, tafle. Które obliczem nadanym kunsztownym tkem bawełny firan, zdawały się kryć ciężkością falban lnianych sztor: przytańczywszy rytmem kolebiących je oddechów. Nie wszystkie będąc nadane ostatnim tchnieniem, zwały doczesnością ów moment egzystencji: której bieg, nie każdemu zwiastował obecny brak światła życiowej świecy: tkwionej wobec mosiężnego kandelabru Zaświatów.

1.

Jako zwyczajnie Zamiejska izba chałupy, wolała nie wzmagać ciepłem palenisk, zaciśnięcia dotyku śmierci: rozkładem śródtrumiennie spoczętego ciała, stygłego chłodem pożegnania z doczesnościa. Nikły blask pszczelowoskowych świec, przebłyskiwał śpiące nim oblicze: granicą trumiennego drewna, ujęte pośród żyjących. Jakby słuchając ruchu zegarowego wahadła, zdało się oczekiwać: nie tyle spoczęcia dnem grobowej czeluści, jak wybrzmiewu lanego mosiądzem, cmentarnego dzwonu: ujętego zimnym dotykiem dłonią Zmarłego... trwającego pochodem, wobec oczekującej go czerni Zaświatów.

Okryte szytym w zdobny falban lnianego całunu, lustro: milczało przed wzrokiem czuwających: mgielnym obliczem spoczętym zgonem: w trumnie, oparami chłodu Zaświatów: majaczącego nawoływaniem. Gdy bezźrenicznie szklistym śmiercią spojrzeniem: uronił łzę... nad żegnającą go doczesnością.

Odwiedzeni od modłów litanijnych, zamarli tchem wzrok: wobec drzwi wejściowych, umkniętych kowalskim żelazem sztaby: brzmiąc po trzykroć postukem.

Jako dusza odeszła, o powrót żywych pyta... skoro oni wśród Zmarłych: także niebawem zawitają...

Nieopodal poranka, nim piej koguci wybrzmiał: wieko zamknąwszy nad zmarłym, poczęli trumnę żelazem gwoździ pieczętować... a każdy wystuk młota, drzwi chałupy słuchem odwodził...

Jak słońce horyzont witać zaczęło: nieboszczyka doczesność trumienną, nogami przeciwnie do progu, z pośród żywych zabrali: drogą ostatnią zwawszy: gdzie grób oczekuje w oddali...

EPILOG

Gdy tylko otworzył oczy, ostatni łyk powietrza mu pozostał: uchodząc myślą, iż własnym życiem: był doczesnym ciężarem...