Milda

Srebrna łezka, w uchu kolczyk.

Oczy ze szkła, anioł to, czy

córka wróżki Celestyny.

Białe nóżki tej dziewczyny

rozpryskują rosę.

Wiem, że to sen.

Łąki barwy, duszno, kwietnie,

dziewki nerwy nóż to, co tnie

listki, mlecze, łodygi, płatki.

Czystki mieczem, na migi kwiatki

pokazują na nią.

Znać to nie anioł.

Wieczór, obcas, fryz, makijaż

- oto czas by gryźć, nawijać

o wróżce matce, podłej Celestynie.

Ona tak chce, podlej, szelest minie

i ucichnie wredna córa.

Cóż - natura.