Miłość jako sposób istnienia rzeczywistości filozoficzny esej poetycki

Miłość jako sposób istnienia rzeczywistości

filozoficzny esej poetycki

myśli odbiegające od harmonii świata

rozrywają wewnętrzną spójność

pozostawiają chłodny ślad

niezgody z samym sobą

uniesione spokojem

wypatrują treści słów

przesuwających się przez rzeczy

osiadają na strumieniu

przywołują obraz

nie poetycki skrót

lecz wizerunek

nie zdradzający intuicji

wyobrażenie źródła

stanu rozpoznania

kruchej wizji

jak zjawy

zawłaszczonej przez słowo

bijące serce strumienia

sposób absolutnego istnienia

miłość udzielająca się sama z siebie

rozlewająca się z pełni, nie z potrzeby

nadmiar bycia

nie muszący się realizować

miłość źródłem w przestrzeni

rodzenia się gwiazd

jej oddechem mgławica sensu

pole możliwości znaczeń

pierwszym zagęszczeniem tego

co absolutnie proste

w coś

co może być przeżywane