miłość w ruinach Pompei

dotknąłeś mnie

między kolumną

a cieniem ciała —

palcami, które znały

język zagłady.

kamień był jeszcze ciepły

po tysiącu lat

wciąż pamiętał

nasze drżenie

i zapach skóry

rozgrzanej strachem.

szeptałam twoje imię

na ścianach sypialni

bez dachu —

nagość nie miała

nic do ukrycia.

kochaliśmy się —

to miała być

ostatnia erupcja świata.

teraz

miłość leży w muzeum —

zatopiona w szkielecie gestu,

którego

nikt

nie umie już powtórzyć.