Mistrz przepraszania

Przerywnik smutnych wierszy! Opisałam tu na szybko ostatnią "akcję" mojego niezmordowanego przyjaciela, a tak, żeby było weselej :D

Kolejna wiadomość bez odpowiedzi – już w nich tonę,

W myślach właśnie skracam cię o głowę,

To brak czasu czy zwyczajnie robisz mi na złość?

No, ja się uciszam – mam już dość!

Nabuzowana złością chodzę po domu,

Warcząc i nie spuszczając z tonu,

Chciałabym cię jednocześnie przytulić i zabić,

Zależy, co pierwsze mi się trafi.

Lecz nagle czytanie przerywa mi pukanie do drzwi,

Przecież jestem sama w domu – czy to mi się śni?

Mimo wszystko otwieram i zastygam w bezruchu,

Coś się zaczyna dziać w moim wściekłym serduchu.

Rzucasz się i przytulasz mnie mocno, nie dając dojść do słowa,

Mówisz, że tęskniłeś i przepraszasz, po czym zaczynasz od nowa,

Warczę, jak cię nienawidzę, a ty powtarzasz, że mnie kochasz,

Nagle już nie wiem, co tu jeszcze dodać...

Ulegam i się uspokajam, bo jak tu pozostać takim kamieniem,

Gdy padasz na kolana i prosisz o wybaczenie?

Oszaleję kiedyś z tym wariatem, którego mam przed sobą,

Ale chcę oszaleć, bo ten wariat jest właśnie tobą.

Nikt inny nie tańczy ze mną na kładce w środku nocy,

Nikt inny tak uroczo się ze mną nie droczy,

Nikt inny tak uważnie mnie nie słucha,

Przy nikim innym nie uśmiecham się tak od ucha do ucha.

I nawet jeśli jeszcze nie raz posłuchasz mojego kazania,

I tak jesteś niezastąpiony, mój mistrzu przepraszania!