Modliszka. Epilog! 💗👤

Powoli wraca mi świadomość.

Spętany przerażeniem powoli

wracam do świata żywych.

Otwieram jedno oko.

Widzę nad sobą biel,

oślepiajacą biel.

Obracam glowę,

znowu biel.

Sama biel.

Zabiła mnie!

Umarłem?

Obracam się ostrożnie.

Szok i niedowierzanie.

Obok schowana w poduszce

twarz, okolona burzą

ciemnych wlosów.

Trzepię się jakby

mnie prąd piescił.

Głowa drgnęła.

Patrzy na mnie oko,

znowu to oko!

Ciemne, piękne.

Modliszka!

Mam złe skojarzenia.

Co to jest

Gdzie ja jestem?

Może zwariowałem?!

Obraca się na bok, osuwa

się kołdra odsłaniając

pełna pierś i plecy.

Patrzę z niedowierzaniem.

Musialem wygladać na

niespełna rozumu.

Na jej twarzy pojawił

się uśmiech.

Błysnęły zęby,

usta zwilżył język.

Cześć!!

Mój słodki brutalu!

Usłyszałem.

Brutalu?

Aleś mi dowalił.

Dowalił?

Co, to za język?

Wyciąga ręce za plecy,

przeciąga się.

Posągowość w każdym calu.

Naciągana siebie koldrę.

Nadal jestem spięty, nie wierzę

w ten realizm.

Znowu te oczy .

Patrzą na mnie, nieruchome,

zamyślone.

Dostrzegam w nich

migoczące iskierki,

są żółte.

Wpadam w panikę.

Wężowym ruchem

wysuwa się spod kołdry,

zbliżając się do mnie.

Wyciągniętą dłonią

dotyka mojej piersi.

Przechodzi mnie dreszcz

Na palcu błyszczy obrączka.

Słyszę cichutkie CHCESZ?!