Modlitwa mizantropa

Czy warto im zaufać?

Czy godni są, by kochać?

W przepaść skaczą po kolei,

Jakby mrzeć nigdy nie mieli.

Boże, od nich mnie uwolnij,

Z domku lalki zgniłe wyjmij,

Zostaw samą, samą z sobą,

Niewzruszoną hekatombą.

A gdy myśli szturm nadejdzie,

Byt mój zamień w urojenie.

Zapomnijmy o tym świecie,

Skąd odeszło dawno szczęście.