Mój dom

Mój dom na polnej drodze,

pamiętam kamień omszały

i płotu starego kawałek,

na którym cienie wisiały.

Mój dom z miejskiego betonu,

podwórek szczeliny głębokie,

ciepło rąk pomarszczonych

i siniak puchnący pod okiem.

Mój dom na ruchliwym peronie,

z twardym plecakiem pod głową,

miarowy kół stukot o szyny

i nowy przystanek co słowo.

Mój dom z milczącym ogrodem,

tu, gdzie przywiodło mnie życie.

W nim siedzę w przeszłość wsłuchany,

podróżnik, odmieniec, marzyciel.

Mój dom, do którego tęsknię

jak ślepe szczenię do kojca.

Dom, w którym jeszcze nie byłem,

dom, w którym spotkam znów ojca.