Mój dzień

UWAGA: nic wartościowego. Same bazgroły, nawet wierszem bym tego nie nazwała. Jeśli jednak szukasz czegoś do pośmiania się; zapraszam. :)

___________________________________________________________

Gdy zaczynam dzień jest słonecznie

Wychodzę z domu jeszcze zaspany i nieuczesany

Idę do pracy i siadam przy biurku

Czuję się, jakbym balansował na cienkim sznurku

Szukam odpowiednich papierów, lecz znaleźć nie mogę

Popadam w trwogę

Przerwa na jedzenie – czuję się, jakbym żarł kamienie

Suche i twarde

Czy to z dzisiaj, czy gotowałem to w zeszły czwartek?

Wychodzę z budynku i idę do domu

Cały pogrążony w smutku i skamieniały od nudy

Bo w pracy same bzdury

Kupię zupkę chińską i sobie odgrzeję, bo niedobre były te moje kamienie

Siadam w fotelu i włączam wiadomości – same suche kości.

Jałowe i niepotrzebne nikomu, jakby już nie mieli co mówić do ludzi.

I studzi mi się zupka gdy tak rozmyślam nad sensem istnienia

Mojego czy kamienia?