Mój Kaziu
To był wrzesień trzydziestego dziewiątego
Wyszedłeś rano o wschodzie słońca
Ostatni pocałunek dokładnie o piątej
Trzymałam cię w ramionach do końca
Mijały dni wewnętrznych rozterek
Miesiące samotnych, zimnych wieczorów
Coraz rzadziej listonosz przyjeżdżał rowerem
Byłeś daleko ode mnie, wśród potworów
Każdy hałas, każdy szmer przypomina mi ciebie
Nie dostaję już listów i powoli tracę nadzieję
Minęło tak dużo czasu, zupełnie niepotrzebnie
A ja rozmawiam ze zdjęciem i do ciebie się śmieję
Wojna już dawno się skończyła
Opadł już kurz po gęstej zawierusze
Zbyt wiele lat bez ciebie przeżyłam
Powiedz, mój Kaziu, czy wracasz już?
Wypłakałam już morze słonych łez
Gdzie ty jesteś, mój Kaziu, no gdzie?
Zmarznięty, głodny i sam jak pies
Na obcej ziemi – to Bóg tylko sam wie
Wychodzę, kochany, czasami na drogę
Choć zdrowie płata mi różne figle
Prawie już wcale chodzić nie mogę
Ale wychodzę i wołam twe imię
Gdzie ty jesteś, mój Kaziu, no gdzie?
Komentarze (1)
Tragiczne. Mój dziadek też we wrześniu poszedł na wschód i nie wrócił. Dzisiaj wiemy, że spoczywa w Miednoje.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania