Mój Kaziu

To był wrzesień trzydziestego dziewiątego

Wyszedłeś rano o wschodzie słońca

Ostatni pocałunek dokładnie o piątej

Trzymałam cię w ramionach do końca

Mijały dni wewnętrznych rozterek

Miesiące samotnych, zimnych wieczorów

Coraz rzadziej listonosz przyjeżdżał rowerem

Byłeś daleko ode mnie, wśród potworów

Każdy hałas, każdy szmer przypomina mi ciebie

Nie dostaję już listów i powoli tracę nadzieję

Minęło tak dużo czasu, zupełnie niepotrzebnie

A ja rozmawiam ze zdjęciem i do ciebie się śmieję

Wojna już dawno się skończyła

Opadł już kurz po gęstej zawierusze

Zbyt wiele lat bez ciebie przeżyłam

Powiedz, mój Kaziu, czy wracasz już?

Wypłakałam już morze słonych łez

Gdzie ty jesteś, mój Kaziu, no gdzie?

Zmarznięty, głodny i sam jak pies

Na obcej ziemi – to Bóg tylko sam wie

Wychodzę, kochany, czasami na drogę

Choć zdrowie płata mi różne figle

Prawie już wcale chodzić nie mogę

Ale wychodzę i wołam twe imię

Gdzie ty jesteś, mój Kaziu, no gdzie?

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • Barmaria

    Tragiczne. Mój dziadek też we wrześniu poszedł na wschód i nie wrócił. Dzisiaj wiemy, że spoczywa w Miednoje.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania