Mój Kraków

W noc grudniową śniłam mój Kraków-

Barkę Boga w śnieżnej przystani.

Od niej traktem- dumnie królewskim-

Wiatr mnie cichy do Ojca prowadził.

Ty czekałeś w otwartym oknie,

Zasłuchany w muzyce wioseł,

Znowu tak młody, by ruszyć w drogę,

Rzeką wspomnień płynąć na łów.

W taką noc chcę śnić o Krakowie-

Barkach świątyń, płynących do Boga.

Uskrzydlone śpiewną pasterką,

Są busolą, co wiedzie do okna.

Tam jaśniejesz w blasku Nowiny,

Hejnał z rynku nuci Spełnienie,

Ja Ci mówię : ,,czuwam, pamiętam”,

I chcę tonąć w Twoich ramionach.

Bóg wnet żagle wypełni młodością,

Ty wyrzekniesz znów jego imię,

Potem –w noc- popłyniemy Twą barkę,

Na łowiska zbłąkanych serc.