Mój Romantyzm

nie! ja się nie chcę słuchać skrzypczego wołania,

smyczka świstu, strun drgania; nie skoczę w toń Gopła;

i nie zamknę się nigdy sam w Popiela wieży,

by i mnie nie przeżarły dżumonośne myszy;

i ze słomianą kukłą nie zasnę, w złym tańcu

się budząc podrażniony nagle róż kolcami;

ani młotem spiżowym nie dam się przekuwać,

bo szoku poznam w cebrze styczniowej już wody;

i nie upadnę ponad posadzką z marmuru

na panewce Czyn paląc wraz z duchem Idei...

nie! nie!

w dziób pawia jarzmo wetknę, by tylko nie krzyczał

bór sosnowy rozdarłszy tuberozy wzrokiem;

upadłszy z grzbietu konia, nie lęgę u skały

podolskiej ziarna resztki przed wron kręgi sypiąc!

tylko pod stromozbocznym jarem tknę ziemi mokrej

krwią-kruszcem ojców moich, i zasieję w niej język

gorejący zapału, i spojrzę za Odą,

bo u skał mogę tonąć, runąwszy w stopionym

słońcem wosku Działania, lecz rogu Wernyhory

nie zgubię, nie zostawię — moja krzywa Mont Blanc!

a niechaj śnieżne wici przysłonią mój kurhan,

i płatki różane go w białych pąkach przetkną:

« tu poczywają cienie poety Początku » —

ornamentem cierpienia nie zostanę wieków!