Mój Tata

Siedział w swym starym fotelu.

Patrzyłem na niego przez ciszę,

kiedy tak zgrabnie rysikiem

Braille’em wypełniał stronice.

Oczy zaszyte ciemnością,

w ucho wtulony aparat

i noga wciąż jeszcze boląca,

choć wojna mu ją zabrała.

Ojciec, żołnierz, poeta,

ten, co się nigdy nie wahał,

gdy dom mu plugawić zaczęła

krwiożercza niemiecka wataha.

Butelką z benzyną, kamieniem,

a nawet gołymi rękami

walczył, bo czasem tak trudno

było zdobyć karabin.

Obrona Warszawy, podziemie,

roboty w Niemczech i Breda,

Czarna Brygada Pancerna —

tej chwały zapomnieć się nie da.

Na koniec rozdarty przez minę,

co ścięła go niczym ta kosa,

i demon wojennych piekieł,

co w ludzkich mieszał wciąż losach.

A gdy go kiedyś spytałem,

skąd czerpał w sobie tę siłę,

spokojnym głosem powiedział:

„Bóg, honor, ojczyzna — mnie miłe”.

Bo trzeba było walki do końca,

tam, na ulicy, w okopie,

by wolnym mógł się urodzić

mój mały, kochany chłopiec.

Patrzę na niego z podziwem,

choć go już nie ma, po latach,

jak czyta Braille’a palcami —

cichy bohater, mój tata.