Moje Karaiby

Gdzieś na wodach turkusowych

archipelag wysp szczęśliwych.

Tu spełniają się marzenia —

przecudowne Karaiby.

Tu miłości można dotknąć,

gdy szalona się upija.

Tutaj czasu nie marnujesz,

tu w bawełnę nie owijasz.

Ciała żądne czułych dłoni,

noce są jak mandarynki —

słodkie, jędrne, napęczniałe,

jak w lubieżnych snach korynckich.

I tak łatwo się zapomnieć.

Patrz, te gwiazdy są tak nisko.

Usta nigdy nie są głodne,

gdy szaleństwa czują bliskość.

Jeden tydzień pod narkozą,

aby nie czuć życia bólu,

a więc trzeba się upajać

namiętnością tak na umór.

A ja siadam przy kominku,

najszczęśliwszy w świecie człowiek,

i odwiedzam Karaiby —

Karaiby w mojej głowie.