Moje serca są jak drzwi pustki.

Myśli w tempie wykładniczym.

I nic nie pomaga. Nic nie pomaga dłoniom.

Oddzieleni powietrzem, oddechy dwa, wsłuchane w siebie.

Dwie wypite butelki ze słuchawką telefonu – to My

- Pan Burgund i Pani Bourjouis.

Ten polityk, który marzy by wcielać dusze zmarłych w ciała awatarów podał Ci rękę i zawładnął Twoim mrokiem.

wstrząśnięty trudny do wyhamowania zew krwi buzuje w nas

jak ciepło wulkanicznej skały. Nanotechnologie ukraińskiej mafii.

Bolało tak mocno. I nawet

entuzjazm. Co z tego, że uda się zbudować mur przez, który przejdzie już tylko dobro.

Wciąż taka przepuszczalna, wciąż nabierająca koszmarnego przyspieszenia, wciąż grzeszna w swoim ugrzecznieniu,

wyskoczyłam przez balkon i złamałam nogę,

bo tak pragnęłam Cię dotknąć.