Mokra plama

Dziewczyna przywarła całym ciałem do swojego chłopaka, zanosząc się donośnym szlochem. Była tak głęboko poruszona, że kompletnie nie potrafiła zapanować nad kotłującymi się w jej sercu emocjami. Udało jej się to dopiero po kilku minutach.

- Ojej, przepraszam! - rzekła, odsuwając się od niego. - Chyba zmoczyłam ci bluzkę - parsknęła, ścierając z policzków ostatnie łzy.

Chłopak zerknął na lewy rękaw.

- Kur..., rzeczywiście! - zaklął pod nosem. - Ech, dobra. Poczekaj tu chwilę. Pójdę tylko po suszarkę.

Dziewczyna spojrzała na niego jak na przybysza z obcej planety.

- Ty... tak serio? - spytała z niedowierzaniem.

- Ale co?

- Przecież nie zniszczyłam Ci tej bluzki! - obruszyła się. - To tylko mokra plama! Powinieneś stwierdzić, że za moment sama wyschnie, a zamiast tego lecisz pędem po... suszarkę?!

Chłopak popadł w chwilową zadumę, drapiąc się po podbródku.

- Hmm, wiesz co? Chyba znalazłem jedyne sensowne rozwiązanie - przemówił w końcu.

- Niby jakie? - spytała, marszcząc brwi.

- Idę zmienić bluzkę - zakomunikował, wzruszając lekko ramionami.

Dziewczyna nic na to nie odpowiedziała. Odprowadziła go tylko wzrokiem, a kiedy przeszedł do drugiego pokoju, wykonała jedyny gest, jaki w tej chwili przyszedł jej na myśl.

Efektownego facepalma.

L. A. T./Raven Bunny