Moment w którym zatrzymał sie czas

— Co się stało, że przestałeś iść?

Kiedyś wierzyłem,

że mogę unieść świat.

Że wystarczy słowo,

by zmienić bieg rzeki.

Że prawda jest tarczą,

a serce — kompasem światła.

— I co wtedy robiłeś?

Szukałem dróg,

gdzie nie było mostów.

Budowałem przyszłość

na skrzydłach marzeń,

których nikt nie chciał nieść.

— A co odkryłeś po drodze?

Że łatwo się zgubić,

gdy niesiesz tylko światło,

a nie widzisz własnego cienia.

Że można zranić tych,

których się kocha —

nawet intencją.

— Przecież chciałeś dobrze.

Tak.

Nie chciałem walczyć.

Nie chciałem niszczyć.

Ale moje kroki brzmiały jak grzmot,

a moje milczenie — jak oskarżenie.

Chciałem dawać światło,

a rzucałem cień.

— I wtedy się zatrzymałeś?

Nie od razu.

Najpierw przestałem widzieć ślady.

Został tylko kurz słów,

które miały ocalić,

a stały się ciężarem.

— A ludzie?

Patrzyli na mnie

jak na kogoś,

kto zawiódł.

Może dlatego,

że obiecałem zbyt wiele.

Może dlatego,

że sam nie znałem granic.

— I co wtedy zrozumiałeś?

Że miłość nie krzyczy.

Nie żąda uznania.

To cichy szept,

który koi lęki.

To obecność,

która nie domaga się słuszności.

— Oddałeś coś światu?

Tak.

To, co wziąłem zbyt gwałtownie.

Odbudowuję mosty,

które sam spaliłem.

Nie biegnę.

Nie prowadzę.

Nie głoszę.

Po prostu jestem

i pozwalam innym być.

— A jeśli ktoś cię znajdzie?

Nie znajdzie planu.

Nie znajdzie wizji.

Nie znajdzie wielkich słów.

Znajdzie ciszę.

I człowieka,

który zrozumiał,

że nie trzeba zmieniać świata,

by odnaleźć w nim siebie.

— Więc jak wygląda wolność?

Jak pokora serca.

Nie siła.

Nie władza.

Nie racja.

Tylko prawda, która nie rani

i miłość, która nie krępuje skrzydeł.