momentaryczność sekundy

badając granice ludzkiego intelektu można trafić na kamień

umieszczony jakieś dziesięć centymetrów od linii brzegowej

przeraża mnie siła z jaką został wbity w glebę

przeraża mnie sekundoidalność choćby najdłuższej z chwil

czas prawdziwie sypia tylko w lustrach

w kalendarzach bywa ospały i mówi przez zęby

pośród wskazówek zegarów nabiera życia prężąc mięśnie

w świecie zrodzonym z wody i piasku

nie może być choćby drobinki złota

inaczej wszystkie dzieci z piaskownicy zostałyby milionerami

a przecież widać jak zerkają przez dziurawe buty

już nie ma we mnie tej gracji z jaką tłukłem bitki z cielęciny

ani tego wdzięku z jakim częstowałem paszą sąsiadów

zamykam oczy i widzę siebie

próbującego wcisnąć kwadratowy klocek w miejsce trójkątnego

albo kiwającego się na boki i gubiącego partiami ślinę

"nie umiem odejść

nie wiem jak"

słowa piosenki zatrzymują się na szybie ze spłaszczoną twarzą

"z miłości leczy tylko śmierć"