Monotonności ma

​Monotonność

​Monotonności, kochana, ty ciszą budzisz co rano,

Znowu tą samą historią, tą samą wersją niechcianą.

Nie dajesz wytchnienia nocą, choć stoisz w zimnym ogniu,

Daremna każda obrona w tym szarym, sennym tygodniu.

​Monotonności, co karmisz jałową, ciężką nudą,

Witasz mnie bez ekscytacji, płonną i senną ułudą.

A jednak w tobie jest przystań, zbawienna twa stabilność,

Dla dusz strapionych bezpieczna, kojąca nieomylność.

​Monotonności, choć czasem doprowadzasz do szału,

Zdejmij te moje katusze, lecz rób to… powoli, pomału.

Bo choć przeklinam tę ciszę i jednostajne trwanie,

Bez ciebie lęk mnie dopada – i pustki oczekiwanie