mori

jak to jest pragnąć

zmrużyć oczy

ciepło ciała wyjąć

wyrzucić gdzieś

śnić o jej chłodnych ramionach

malować obraz jej kostnych palców

co by na ramieniu spocząć miały

i świata barwy zwrócić potrafiły

może to serce za nią woła

zdeptane i w błoto ubrane

chyba też nożem poszarpane

nie wiem nie widziałem

przez słowa kiedyś powiedziane

sylaby i głoski

w malutkie ciało powbijane

może to napój nazwany żartem

napojem młodych bogów

może to on zakrywa oczy

ciemność jak koc rozpościera

męstwem pustkę zalewa

co by strachu się nie bać

nie wiem sam

jak to pragnąć jest

zasnąć ostatni raz

przecież ten świat

jeszcze nie zgasł