Mors dicit

Wcale ci się nie spieszy, po prostu liczysz czas,

Jakby był obliczalny.

Ziarnko do ziarnka, źdźbło do źdźbła.

Na żniwa - nie ta pora,

Jeszcze słońce dobrze nie wzeszło,

Chodzisz jak zaćmiona.

Łamie mnie w krzyżu, bolą mnie kości

Od wyginania się ze śmiechu i patrzenia ci w oczy.

Nigdy mi się to nie znudzi!

Plony podlewasz słoną wodą,

Jakby miały wzejść prędzej,

Sztylety składasz na bok,

Żeby zjadła je rdza.

Ciebie pożarła już dawno,

Takich rzucamy w pola

(gdzie bliżej).

Niech kołyszą się na wietrze.

W końcu złapię je po drodze,

Idąc ścieżką uściełaną kwiatami-

Prosto do twojego truchła.