most grunwaldzki

schyłek lata

cień dłuższy niż nogi

smak końca na języku

na moście grunwaldzkim

zimny wiatr uczy mnie oddychać

światło miękko opada

na jego krawędzie

bez pośpiechu jak zawsze

liście szeleszczą

jak oddechy

w których była przepaść

jesień jeszcze nie przyszła

most pod stopami staje się ciszą

ciszą która ma ciężar

gotowość balansuje

jak pierwszy chłód

i jak ostatnie światło lata

nigdy nie patrzę w dół

żeby nie widzieć

korytarza powietrza

a pod dłonią warstwy czasu

odciski papilarne

powtórzenia bez końca

zostaje dokładnie tyle ile znika